چو شب به راه تو ماندم كه ماه من باشي

چو شب به راه تو ماندم كه ماه من باشي

چراغ خلوت اين عاشق كهن باشي

بسان سبزه پريشانِ سرگذشتِ شبم

نيامدی تو که مهتاب اين چمن باشي

تو يار خواجه نگشتی به صد هنر هيهات

كه بر مراد دلِ بی قرارِ من باشی

تو را به آينه داران چه التفات بود

چنين كه شيفته ی حسن خويشتن باشی

دلم ز نازكي خود شكست در غم عشق

وگرنه از تو نيايد كه دل شكن باشی

وصال آن لب شيرين به خسروان دادند

تو را نصيب همين بس كه كوه كن باشی

ز چاه غصه رهایی نباشدت هرچند

به حسن یوسف و تدبیر تهمتن باشی

خموش سايه كه فرياد بلبل از خاميست

چو شمعِ سوخته آن به كه بی سخن باشی

هوشنگ ابتهاج

تک درخت